LA CANYA D’EN PEP                     Lletra: Josep Ma. Cao 
                                                                         Música: Francesc Sals

Cada jorn a la vesprada                 La canya d’en Pep
els dos es veien passar,                 què cofoia va,
en Pep i la seva canya                    què important se sent
se n’anaven a pescar,                    quan s’apropa al mar
                                                         La canya d’en Pep
No importava si plovia                   ben torçada està
ni tampoc si feia fred,                    de tot aquest temps
el pescar era sa vida                       que ha passat pescant
res no els agradava més.

I així dia rera dia                             La canya d’en Pep
i així un mes i un altre mes           cansada ja està
que orgullosa se sentia                   sap que no pot més
quan acompanyava en Pep.              però no el vol deixar
                                                            La canya d’en Pep
Satisfeta es doblegava                     fa un últim esforç
quan sentia un peix picar                pescar el darrer peix
suportant les estrebades                 i es trenca llavors
fins que en Pep l’havia agafat.

I en Pep enyora la canya
que tants anys l’ha acompanyat
cada jorn a la vesprada
sense haver-li mai fallat

La recorda cada tarda
quan surt sol a passejar
i no en vol tenir cap altra
diu que ja no vol pescar.